Υπάρχουν δύο εποχές στην Ελλάδα. Ο χειμώνας και η περίοδος που όλοι προσπαθούν να χωρέσουν μια ολόκληρη ζωή σε μια μέρα στη θάλασσα.

Το καλοκαίρι για τα παιδιά είναι απλό. Θέλουν νερό, άμμο, φίλους, παγωτό και την ελευθερία να γυρίσουν σπίτι με μισή παραλία μέσα στα μαγιό τους.

Για τους γονείς όμως, η παραλία είναι μια μικρή αποστολή!

Ο μπαμπάς συνήθως έχει ένα ξεκάθαρο πλάνο. Να φτάσει, να κάνει την πρώτη βουτιά και μετά να απολαύσει με ηρεμία έναν καφέ ή μια παγωμένη μπύρα. Στο μυαλό του η μέρα είναι οργανωμένη.

Στην πραγματικότητα, πριν καν βρέξει τα πόδια του, έχει ήδη:

• κουβαλήσει ομπρέλα,
• μεταφέρει τσάντες,
• ψάξει κουβαδάκια,
• βρει χαμένη παντόφλα,
• απαντήσει στο ερώτημα «μπαμπά, μπορώ να πάω λίγο πιο πέρα;» τουλάχιστον επτά φορές.

Η μαμά από την άλλη γνωρίζει από πριν ότι η φράση «πήραμε τα απαραίτητα» είναι το μεγαλύτερο καλοκαιρινό ψέμα. Γιατί πάντα κάτι θα λείπει. Το αντηλιακό, η πετσέτα, το καπέλο ή το μπλουζάκι που ξαφνικά γίνεται απαραίτητο μόλις φτάσετε στην παραλία.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά βρίσκονται τα παιδιά.

Τα παιδιά που μπορούν να περάσουν τρεις ώρες φτιάχνοντας ένα κάστρο από άμμο και να το εγκαταλείψουν χωρίς δεύτερη σκέψη επειδή είδαν ένα καβούρι.

Τα παιδιά που βγαίνουν από τη θάλασσα μόνο για παγωτό.

Τα παιδιά που δεν μετρούν τις διακοπές με ημέρες αλλά με βουτιές.

Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή την όμορφη καλοκαιρινή αναστάτωση, κρύβονται και μερικές συνήθειες που αξίζει να θυμόμαστε.

Το αντηλιακό πριν και όχι αφού κοκκινίσουμε.

Το νερό ακόμη κι όταν δεν διψάμε.

Το καπέλο, λίγη σκιά και μικρά διαλείμματα από τον ήλιο.

Και το πιο σημαντικό; Να σηκώσουμε πού και πού το βλέμμα από το κινητό και να απολαύσουμε τη στιγμή.

Γιατί κάποια στιγμή τα παιδιά θα μεγαλώσουν. Οι κουβάδες θα μείνουν στην αποθήκη, τα παγωτά δεν θα είναι πλέον η σημαντικότερη απόφαση της ημέρας και οι οικογενειακές εξορμήσεις θα γίνουν πιο σπάνιες.

Μέχρι τότε, ας απολαύσουμε τις φωνές, τα γέλια, τα βρεγμένα πατουσάκια, τα κάστρα που γκρεμίζονται και τις ατελείωτες ερωτήσεις.

Άλλωστε, το ελληνικό καλοκαίρι δεν μετριέται σε βαθμούς θερμοκρασίας.

Μετριέται σε αναμνήσεις.

Άγγελος Ραυτόπουλος | Συγγραφέας